Ушчыльненне Мінску носіць выключна эканамічны інтарэс

Што і як рабіць з незразумелымі і часам незаконнымі крокамі ў архітэктуры сталіцы, прыдумала супольнасць юрыстаў, актывістаў і прадстаўнікоў НДА. Першы круглы стол прайшоў 28 лістапада 2014 года.

02.12.2014 Грамадства Аўтар: Ганна Валынец Фота: Ганна Валынец

Рэферэндум не атрымаўся

Пачыналася ўсё з лакальных пратэстаў на месцах у мікрараёнах Мінску, калі жыхары выступалі супраць праектаў гарадскіх уладаў. Людзі адстойвалі свае інтарэсы, абараняючы зялёныя зоны.

Усё дайшло да таго, што ў адным з месцаў з’явілася ініцыятыва правядзення мясцовага рэферэндуму ў адным з раёнаў па пытанні аб далейшым развіцці раёну:

Ініцыятыўная група не была зарэгістраваная, нягледзячы на тое, што была выкананая ўся працэдура, якую патрабуе Выбарчы кодэкс, - кажа Віктар Янчурэвіч, “Еўраперспектыва”. - Прычынай адмовы было тое, што нібы пытанні, якія ініцыятыўная група жадае вынесці на рэферэндум, урэгуляваныя дзейсным заканадаўствам – Генпланам Мінска”.

Каб вырашаць праблему стратэгічна, актывісты, юрысты і прадстаўнікі грамадскіх арганізацый збіраюцца працаваць у межах адмысловай грамадскай групы. Арганізацыйная сустрэча была 5 лістапада, а 28 – першы круглы стол.

Група мусіць працаваць над зменамі і дапаўненнямі ў законы, што рэгулююць развіццё Мінску, і прасоўваннем заканадаўчай ініцыятывы праз звароты да парламентарыяў, ураду, дэпутатаў.

Пабудаваць на адзін спартыўны комплекс менш”

Адзін са значных аб’ектаў, якія пацярпелі ад незразумелай забудовы – Водна-зялёны дыяметр сталіцы:

Што тычыцца Водна-зялёнага дыяметру і Сляпянскай водная сістэмы, за апошнія 25 год адбыліся жудасныя парушэнні горадабудаўнічых нормаў і правілаў забудовы”, - мяркуе Барыс Юрцін, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР у архітэктуры.

Найбольшую шкоду, на яго думку, быў нанесены ў апошнія некалькі год праз забудову водаахоўнай зоны “выпадковымі” аб’ектамі, якія разбураюць унікальны архітэктурна-ландшафтны і экалагічна каштоўны гарадскі асяродак.

Праз “Кемпінскі” Водна-зялёны дыяметр быў зняты з уліку аб’ектаў ЮНЭСКА. А Свіслач ад праспекта Пераможцаў не праглядваецца праз забудову – чыноўнікам падалося, што праспект лепш выглядае ўрбанізаваным.

На думку архітэктара, трэба мяняць падыход:

Клапаціцца і паціху добраўпарадкаваць. Вось набярэжная Свіслачы – колькі яшчэ горад можа цярпець гэты жах? Можа, пабудаваць на адзін спартыўны комплекс менш? Не па зубах узялі на сябе задачу сусветнага чэмпіянату, а сёння захлынаемся ў пазыках, і праблема адсунутая на многія гады”.

Ушчыльненне Мінску – не канфлікт старажылаў і навасёлаў, а выгода забудоўшчыкам

Па разліках дэмографаў, да 2010 году насельніцтва нашай краіны скароціцца прыкладна да 3 мільёнаў чалавек. Іх кароткатэрміновыя прагнозы ўжо збыліся. Які нацыянальны сэнс ва ўшчыльненні сталіцы?” – кажа А. Белавусаў, сакратар камісіі “Архпрасвет”.

На яго думку, таму ніякага нацыянальнага інтарэсу ў "захопе" Мінску няма, а значыць – выключна эканамічныя.

Хто ў выйгрышы ўшчыльнення? Афіцыйная ўлада паказвае, што ёсць жыхары склаўшыхся раёнаў і тыя, хто хоча там жыць. Усё выбудоўваецца так, што нібы гэта канфлікт старажыла і навасёлаў. …Але адзіны хто атрымлівае выгоду – фірма-забудоўнік”.

На думку эксперта, супрацьпаставіць нерацыянальным ушчыльненням і іншым дзеянням, праз якія пагаршаецца грамадскі асяродак, можна перагляд заканадаўства.

Што такое рэгламентаваны доступ – не ведае ніхто”

На думку Рыгора Фёдараў, юрыст ГА “Экадом”, дзе шукаць праблемы ў заканадаўстве – відавочна.

Першае – ахоўны рэжым зялёных зон у горадзе крайне слабы. Самы выяўны прыклад – у 2011 годзе з закону аб раслінным свеце прыбралі норму, паводле якой выдаленне аб’ектаў расліннага свету не мусіла цягнуць за сабой недабраспрыяльных зменаў у стане навакольнага асяроддзя.

Пастанова міністэрства па грамадскім абмеркаванні горадабудаўнічых праектаў № 687, на думку Рыгора, “прыклад таго, што зялёныя насаджэнні ў большай ступені рэгулююцца заканадаўствам аб архітэктурнай дзейнасці, чым аб раслінным свеце”. А ўсё таму, што на этапе абмеркавання невядома, колькі раслін пацерпіць, а на наступных этапах грамадскасць уплываць не можа.

Яшчэ праблема – загады прэзідэнта, якія маюць моц закона. Генплан Мінску праходзіць грамадскае абмеркаванне, а загады, якімі ён змяняецца – не. Прыклад у дзеянні – з’яўленне развязкі на Філімонава-Незалежнасці.

І прабелаў у законах яшчэ шмат. На думку Рыгора, ініцыятыўная група магла б на нешта ўплываць станоўча: “Неўзабаве будуць грамадскія абмеркаванні карэктуры генеральнага плану, і трэба як мага больш зладжана працуючых людзей, якія б прапанавалі дапаўненні. Напрыклад, калі сквер паводле карэктуры прыбіраюць і пераводзяць у жылую забудову, а грамадскасць нічога не скажа – атрымліваецца, яна як бы згодная”.

Яшчэ адна важная мэта працоўнай групы – пакрычаць, “артыкуляваць аб тым, што нам трэба змены ў заканадаўстве больш высокага ўзроўню за генплан. Напрыклад, па закону грамадскасць мае “рэгламентаваны доступ да горадабудаўнічага кадастру, да праектаваных і зацверджаных горадабудаўнічых праектаў. Але што такое рэгламентаваны доступ – не ведае ніхто”.

ІНШЫЯ НАВІНЫ РУБРЫКІ

Падзяліцца: 02.12.2014

Перадрук матэрыялаў магчымы пры абавязковай наяўнасці зваротнай і актыўнай гіперспасылкі.